Колико уложити за осигурање тикета одређује износ који играч хоће да закључа. Да би оба исхода донела исто, улог на супротну страну једнак је могућој исплати тикета подељеној квотом те стране. Рецимо да тикет са могућом исплатом од десет хиљада динара чека последњи пар, уз квоту 2,50 на супротан исход. Четири хиљаде динара на супротан исход враћају десет хиљада ако тикет падне, а ако прође, од десет хиљада се одузимају четири хиљаде улога. Оба пута остаје шест хиљада пре пореза, минус првобитни улог тикета.
Осигурање тикета пред крај најчешће се ради уживо, док последњи пар још траје. Квоте уживо се стално мењају, па се износ осигурања прорачунава поново пред сваку уплату. Касно осигурање тражи мањи улог када је тикет близу пролаза, јер је квота на супротан исход висока, али тада и штити од најмањег ризика. Многе кладионице нуде и cash out, исплату тикета пре краја по цени коју саме одреде; та цена обично укључује маржу, па је често нижа од вредности сопственог осигурања.
Сваком осигурању претходи једно питање: да ли би играч данас уложио тај износ на супротан исход да нема тикета? Ако је одговор не, осигурање је куповина мира, и то по цени са маржом. Кад је тикет нарастао у односу на месечни буџет, закључати део добитка може бити разумно, јер разлика између нуле и велике суме има праву тежину. Одлука се зато доноси по буџету и плану, а не по осећају у последњим минутима утакмице.